Muzeum Indiańskie im. SAT-OKHA
Sat-Okh - Długie Pióro - Stanisław Supłatowicz


Muzeum Indian Północnoamerykańskich imienia Sat-Okha w Wymysłowie koło Tucholi

        

Stanisław Supłatowicz SAT-OKH (Długie Pióro)

Sat-Okh - Długie Pióro, pol. Stanisław Supłatowicz, ur. ok. 15 kwietnia 1920 w Kanadzie, zm. 3 lipca 2003 w Gdańsku.

Indianin urodzony i wychowany w pierwotnych puszczach Kanady, były żołnierz Armii Krajowej, pisarz, gawędziarz, artysta i znany popularyzator kultury Indian Ameryki Północnej.

Urodził się, jak sam twierdził, w "ukrytej wiosce" Indian w dorzeczu rzeki Mackenzie w Kanadzie. Był synem Polki, nauczycielki i uciekinierki z Syberii, Stanisławy Supłatowicz, oraz Leoo-Karko-Ono-Ma (Wysokiego Orła) - Indianina, wojennego wodza plemienia Shawnee (Szawanezów, Szaunisów).

Matka Sat-Okha - w wyniku carskich represji, została zesłana przez Rosjan na Sybir w 1905 roku.

W 1917 roku Stanisława Supłatowicz, wraz z grupą innych polskich zesłańców zbiegła z Syberii i przy pomocy Czukczów, w niesamowicie dramatycznych okolicznościach dotarła przez

Cieśninę Beringa na Alaskę - z której przedostała się do Kanady.   Uratowana przez Indian, zamieszkała wśród nich. Przyjęła nowe imię, które brzmiało Ta-Wach (Biały Obłok).

Wkrótce poznała syna wodza plemienia Shawnee - Leoo-Karko-Ono-Ma (Wysokiego Orła), którego żoną stała się po pewnym czasie.

Miała z nim trójkę dzięci - najmłodszym z nich był drugi syn Sat-Okh. Wychowywał się on wśród Indian na północy Kanady do 1936 roku.

W 1937 roku przybył wraz z matką do Polski, gdzie zmuszony został do przyjęcia polskiego imienia i nazwiska matki (w wersji męskiej - Stanisław Supłatowicz).

Matka, wyrabiając mu w Polsce metrykę zatroszczyła się by nie pojawiły się w niej żadne informacje o jego indiańskim pochodzeniu.

W dokumencie zmieniono mu miejsce i kraj urodzenia, dane ojca oraz odjęto mu kilka lat - według metryki urodził się w 1925 r., a nie w 1920 r.

Wojna zastała go w Radomiu. Po wybuchu wojny podjął naukę na tajnych kompletach oraz działalność w organizacjach Służba Zwycięstwu Polski i Związek Walki Zbrojnej.

W 1940 roku został aresztowany przez gestapo - był więziony, torturowany i przesłuchiwany przez wiele miesięcy w Radomiu.

Po zakończeniu śledztwa został skazany i jako nieczysty rasowo skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz.

Dzięki swej odwadze i świetnej kondycji fizycznej udało mu się wyskoczyć z bydlęcego wagonu transportującego więźniów do obozu w Oświęcimiu.

Brawurowa ucieczka grupy współwięźniów z transportu kolejowego miała miejsce 12 kwietnia 1942 roku w miejscowości Tunel.

W ucieczce Sat-Okh został ranny i ukrywał się do 1943 roku po lasach i wsiach na terenach pod Końskimi.

W 1943 r. wstąpił do oddziału "Bończy" por.Kazimierza Załęskiego, 25 Pułku Piechoty AK i został żołnierzem Armii Krajowej (pseud. Kozak), walczył w lasach rejonu Gór Świętokrzyskich.

W 1944 r. wstąpił do oddziału 72 Pułku Piechoty AK Podobwodu Szydłowiec i został zaprzysiężony przez por. Stanisława Henryka Podkowińskiego (pseud. Ren) .

Wielokrotnie ranny, za męstwo w walce otrzymał wiele odznaczeń : Krzyż Walecznych , Medal Wojska Polskiego Londyn 15.06.1948, Krzyż Armii Krajowej Londyn 10.08.1981 r., Odznaka Akcji "Burza" , Odznaka Korpusu "Jodła", Odznaka Żołnierzy AK - Wojciech Borzobohaty "Wojan".

Po zakończeniu wojny został aresztowany i uwięziony przez władze polskie za przynależność do Armii Krajowej. By uniknąć dalszych represji ze strony "władzy ludowej" przez pewien czas służył w Marynarce Wojennej, był także wolontariuszem w Ratownictwie Morskim.   Po uzyskaniu średniego wykształcenia technicznego pływał przez wiele lat jako mechanik na statkach Polskich Linii Oceanicznych w tym na "MS Batory". Osiadł na stałe w Gdańsku gdzie założył rodzinę.

W 1958 zaczął pisać książki, odnosząc się w nich do swojej indiańskiej przeszłości. Książki tłumaczone na wiele języków, zdobywały niesamowitą popularność w wielu krajach świata.

Debiutował autobiograficzną powieścią z czasów młodości spędzonej w "szkole wilków" "Ziemia słonych skał" ( 1958 ).

Drugą jego słynna książką, wielokrotnie wznawianą i tłumaczoną na wiele języków, był zbiór baśni i legend indiańskich "Biały mustang" (1959).

Późniejsze publikacje Sath-Okha także dotyczyły obyczajów i kultury Indian Ameryki Północnej: "Powstanie człowieka" (1981); "Fort nad Athabaską" - wspólnie z Yácta-Oya - Sławomir Bral (1985); "Głos prerii" (1990); "Tajemnica Rzeki Bobrów" (1996); "Serce Chippewaya" (1999); "Walczący Lenapa" (2001).

W ZSRR ukazały się: "Ziemia słonych skał" ( 1964 );"Opowieści starego Sagamore" (1972); "Drogi się schodzą" wspólnie z Antoniną Leonidovną Rasulovą (1973); "Tajemnicze ślady" (1975) i "Głosy Ameryki" (1976).

Książki Sat-Okha przetłumaczono na wiele języków obcych, między innymi na rosyjski, niemiecki, francuski, japoński, czeski, bułgarski, węgierski, ukraiński, słowacki, mongolski, gruziński, litewski, łotewski i hebrajski.   W 1987 roku legendy indiańskie "Biały mustang" przełożono na pismo Braille'a.

W latach 70-tych XX wieku Sat-Okh był uczestnikiem licznych spotkań autorskich i telewizyjnych programów dla młodzieży ("Teleranek", "Ekran z bratkiem").

Wielokrotnie spotykał się z dziećmi i młodzieżą w szkołach i domach kultury - opowiadając o swoim indiańskim dziedzictwie.

Swoim życiem, książkami i popularyzatorską działalnością - Sat-Okh  "zaraził indiańskim bakcylem" wiele pokoleń młodzieży w krajach Europy wschodniej .

Uważany jest za jednego z pionierów ruchu indianistów w Polsce, współtwórcę i czołową postać nieformalnego Polskiego Ruchu Przyjaciół Indian (PRPI).

Z upodobaniem zajmował się także wyrobem indiańskiego rękodzieła, sporo malował, pisał też książki wspólnie z Yackta-Oya.

Do końca swoich dni mieszkał w Gdańsku Wrzeszczu, opiekując się swoją suczką "Perełką" i gromadą okolicznych ogrodowych kotów :)

Sat-Okh zmarł 3 lipca 2003 roku w Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku. 8 lipca 2003 rokuzostał pochowany na cmentarzu "Srebrzysko".

W dniu 02 sierpnia 2006 roku nastąpiło uroczyste nadanie nazwy Alei im. Stanisława Supłatowicza "Sat Okha" w Uniejowie.
W dniu 15 października 2006 roku władze miasta Uniejów z Burmistrzem Józefem Kaczmarkiem na czele oficjalnie umieściły na terenie zabytkowego XIX-wiecznego Parku Zamkowego w Uniejowie, tablicę z imieniem Alei Stanisława Supłatowicza "Sat Okha"
Od 2008 roku w sąsiedztwie słynnych Term Uniejowskich odbywa się latem plenerowe spotkanie indianistów pn."Święto Alei im. Sat-Okha"

W 2009 roku na kanale TV Polonia wyemitowany został 30 minutowy film dokumentalny o historii Sat-Okha pt."Wojownik z urodzenia" - scenariusz, zdjęcia i reżyseria Klaudiusz Jankowski. W dokumecie tym zawarte są m.in. materiały archiwalne i wypowiedzi kolegów Sata oraz "Bończy"ich dowódcy z oddziału Armii Krajowej. Reżyser zamieścił w nim również szereg wypowiedzi członków indiańskich plemion Blackfeet i Lakota oraz uczestników Polskiego Ruchu Przyjaciół Indian.
Film powstawał od 2001 roku i został ukończony w 2007 już po śmierci Sat-Okha. Klaudiusz Jankowski przez wiele lat szukał odpowiedzi na pytania dotyczące historii życia Sat Okha. Poniżej cytat z pracy magisterskiej Katarzyny Krępulec: "Niezwykła biografia Sat-Okha, czyli jak się zostaje legendą":

"A jak to jest z najdotkliwszym zarzutem? Skąd, w jaki sposób Szawanezi znaleźli się w Kanadzie? Na to pytanie odpowiedział Klaudiusz Jankowski. „ Klaudiusz wyjaśnia te wszystkie wątpliwości, które ludzie mieli, te białe plamy w historii Sata- opowiada Cyprian Świątek- Klaudiusz zna Sata bardzo długo, spędzili z sobą mnóstwo czasu. Klaudiusz był na tyle uparty i wytrwały, że chciał poznać dokładnie Satową historię. Jeździł po całych Stanach, rozmawiał z ludźmi, odwiedzał muzea, instytuty antropologiczne. Szukał najdrobniejszych informacji, aż w końcu to wszystko zaczęło się układać w logiczną całość (...) Opowiedział mi, że był odłam Shawnee, których uwięzili Sioux’owie, u nich nazywał się Shawala. Później znaleźli się u Hunkpapów w grupie Siedzącego Byka, która wyemigrowała do Kanady. (...) tam byli już zasymilowani z Lakotami. Mieli swój język, mówili po szaunisku, ale przejęli od nich stroje , ceremonie itd. To się często zdarzało. Słowa Cypriana, a tym samym odkrycia Klaudiusza Jankowskiego, potwierdza Bartosz Stranz, który za oceanem, wśród Indian spędził spory kawałek swojego życia: „Lądując w Stanach, trochę podróżowałem. Od Kanady po Nowy Meksyk. Kiedy znów trafiłem do rezerwatu, rozmyślałem o pochodzeniu Sata, czy to wszystko jest możliwe. Otóż jest. Migracja jest ogromna, mieszanki najdziwniejsze. Po dziś dzień mamy tego przykłady. Jeśli ktoś mówi, że jest „full blood” , to już wiem że jest to bzdura. Patrząc na historię plemion preryjnych - non stop były najazdy, kradzieże kobiet, wymiany dóbr materialnych (...) Wśród Navahów spotkałem pewnego Szawaneza, Davida, był tam nauczycielem muzyki. Po jednym z meetingów zacząłem z nim rozmawiać o Sacie. On zrobił wielkie oczy i powiedział: w takim razie Sat jest najstarszym Szawanezem, bo plemię umiera...Kiedy Klaudiusz rozpoczął swoje badania wiedział tylko, że migracja poszła przez Mississipi. Szukał jakiejkolwiek wzmianki w papierach, bibliotekach, przekazach. Tak dogrzebał się do Sioux’ów. Ale nie wiedział co stało się z drugą grupą, która nie połączyła się z Lakotami. Na to pytanie odpowiedział David- Druga grupa złączyła się z Apaczami (...) Jakieś sześćdziesiąt procent historii plemion nie jest spisana prze antropologów czy historyków. Ludzie do dzisiejszego dnia trzymają tą wiedzę tylko i wyłącznie dla siebie. David opowiadał mi, że zna Szawanezów z Oklahomy, czasów, gdy wszyscy już trafili do rezerwatów. Tam podobno jest matka klanowa, która ma ponad osiemdziesiąt lat i cała historie w jednym paluszku. Ta historia nigdzie nie jest spisana (...). Wracając do Sata- jestem święcie przekonany, że jego historia jest prawdziwa. Jeśli ktoś uciekał i chciał się ukryć, nawet tak daleko jak w Kanadzie, to miał wszelkie szanse powodzenia. A jeszcze dwieście lat temu- nie było problemów..."

W 2011 roku rozpisano konkurs na patronów dla tramwajów PESA 120NaG kursujących po Gdańsku.
Z pośród wybranych postaci historycznych jednym z patronów stał się również Sat-Okh. zobacz zdjęcie

W powyższej biografii Sat-Okha wykorzystano materiały własne , wiadomości z Wikipedii oraz opracowania :

"Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. Koło Szydłowiec. Biografie i Wspomnienia" praca zbior. pod red. T. Barszcz, Poznań 2000, s. 140;

Praca magisterska Katarzyny Krępulec: "Niezwykła biografia Sat-Okha, czyli jak się zostaje legendą" Rozdział IV 2. Obrona


Zapraszamy do odwiedzin niezwykłego miejsca: Muzeum Indian Północnoamerykańskich imienia Sat-Okha w Wymysłowie koło Tucholi

Muzeum indiańskie powstało w 2000 roku z inicjatywy Sat-Okha i grupy zapaleńców, wywodzących się z Polskiego Ruchu Przyjaciół Indian.
Jest jedną z niewielu tego typu placówek w Europie. W jego zbiorach znajduje się spora liczba eksponatów przybliżających życie codzienne, duchowe,
a także sztukę pierwotnych Amerykanów. Znajdziecie tutaj również przedmioty użytkowe, barwne stroje, regalia, akcesoria wojenne i obrzędowe.

Miejsce na Muzeum wybrane przez Sat-Okha , położone jest w przepięknej, nieskażonej okolicy Borów Tucholskich, w pobliżu rezerwatu przyrody.
W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się hotel, stadnina koni oraz restauracja, dające możliwość przyjemnego wypoczynku oraz organizacji atrakcyjnych
imprez, takich jak ognisko, przejażdżki konne, spacery po lesie czy też spływ rzeką Brdą. Przy odrobinie szczęścia możecie spędzić czas w towarzystwie
polskich indianistów, rozbijających w letniej porze swoje tipi na malowniczej polance w pobliżu rotundy z Muzeum...( tekst broszury z Muzeum)


Zdjęcia Copyright by Dariusz Lipecki - kontakt w sprawie wykorzystania zdjęć Dariusz Lipecki



Więcej zdjęć z Wymysłowa:

Galeria Daniela Pacha z Torunia

Galeria - www.gazetarycerska.pl



KONTAKT Z MUZEUM :

Dworek Wymysłowo
Czesława i Jan Kłodzińscy
Wymysłowo 1
89-500 Tuchola
tel. ( 52 ) 334 32 19
e-mail:paradizo@borytucholskie.pl




Stanisław Supłatowicz SAT-OKH (Długie Pióro)

w sieci:

Felieton w MM Moje Miasto :
Sat-Okh Indianin z Wrzeszcza

Gazeta Pomorska :
Żegnaj, wodzu ... Adam Willma

Praca magisterska Katarzyny Krępulec :
"Niezwykła biografia Sat-Okha, czyli jak się zostaje legendą" - pdf 731 KB

Bitwy świata:
"Sat-Okh, Stanisław Supłatowicz - Życie i Twórczość"

Dziennik Polonii w Kanadzie:
"Syn Polki i Indiańskiego wodza - Sienkiewiczem kanadyjskich Indian"

Dobra Strona Polski:
"Indianin walczący za Polskę"

Gazeta biskupińska : "Sat Okh jakiego znali..."

Kolbudy on-line : "Ślad Długiego Pióra"

Wikipedia : "Sat-Okh w Wikipedii"

Polish Express: Długie Pióro walczył w Armii Krajowej

Wykop_pl: Sat-Okh - Indianin, żołnierz AK który walczył w Polsce.

Interia360_pl: Sat-Okh Polski Indianin.

Onet_pl: Indianin znad Wisły.

Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Gdańsku
"SAT-OKH (Długie Pióro), Stanisław Supłatowicz "

LIKE A HERO GOING HOME, SAT OKH by Stephen Glantz:
A novel based on the true story of Sat Okh, the Shawnee of Black River


03 lipca 2003 zmarł w Gdańsku Sat-Okh - Stanisław Supłatowicz.
Wielu Jego uczniów i Przyjaciół pożegnało Go 08 lipca na gdańskim Cmentarzu " Srebrzysko ",
wielu innych pamiętało o Nim w swych myślach, modlitwach i ceremoniach.
Odszedł nasz Pierwszy Dziadek, nauczyciel i przewodnik po indiańskich ścieżkach.
Choć Jego Opowieści przetrwają w nas i w Jego książkach, to z pewnością bedzie nam Go brakowało.
Cmentarz Srebrzysko - instrukcja ułatwiająca odwiedzenie grobu Sat Okha
W dniu 15.X.2006 roku władze miasta Uniejowa umieściły w zabytkowym Parku zamkowym, tablicę z imieniem Alei Stanisława Supłatowicza (Sat Okha).
Uroczyste nadanie nazwy Alei im. Stanisława Supłatowicza
Uniejów 02 sierpnia 2006

Photos Galeria XXX Zlot PRPI

Indiańskie Lato - Święto Alei im. Sat-Okha
Uniejów 23-24 sierpnia 2008 :

Gallery of the Photos 120 zdjęć na stronie Ranoresa
Relacja oraz kilka zdjęć www.uniejow.net.pl
Relacja pdf Gazeta Obserwator z Turku
Gallery of the Photos 45 fotek autor Drzewian :)
Program - Święto Alei im. Sat-Okha w Uniejowie

II Święto Alei im. Sat-Okha
Uniejów 10-11 lipca 2010 :
Relacja oraz kilka zdjęć www.uniejow.net.pl

III Święto Alei im. Sat-Okha
Uniejów 14-15 sierpnia 2011 :
Relacja oraz galeria zdjęć www.uniejow.pl


Copyright by Dariusz Lipecki

Ilość osób obecnych teraz na stronie:


Wróć do strony głównej

stat4u